Archive for the કવિતા Category

ગઝલ – તો નથી?!

Posted in गज़ल, કવિતા, ગઝલ, ગુજરાતી, Gujarati with tags , on એપ્રિલ 14, 2020 by Asal Amdavadi
incredible_nature_28cropped29

તમારી વાતના તરજૂમામાં,
ભૂલી જવાયું એ ગઝલ તો નથી?!
પૂછી શકાત એને રસ્તો, પણ;
રહ્યો પથ્થરનો – રાહબર તો નથી!
એમ લટકાવો ન મરચા લીંબુ
કોઈના આવવાનો ડર તો નથી!?
અમારા પ્રેમનો વળગાડ છે એ
અમારા પ્રેમથીય પર તો નથી!
તમે માની, ન માની, મરજી છે!
વાત મારીય બે-અસર તો નથી!!
કોઈ પૂછે તમારી વાત, મારે કહેવું શું?
તમેય ક્યાંક તમારાથી, બે-ખબર તો નથી?!
રહ્યો છે પ્રશ્ન પ્રેમનો બાકી
જવાબ આપવા કોઈ હવે હાજર તો નથી!!
એમ ઓળંગીને જાઓ નહીં તમે
અમારું ઘર છે એ કબર તો નથી!
ચઢ્યો છે કેફ, વિના મદિરાનો,
તમારી સૌબતે-અસર તો નથી??
ભલે સળગી ઉઠે સહુ દાઝનારા
અસલનો પ્રેમ આડંબર તો નથી.

~ ‘અસલ’ અમદાવાદી

Be the best of whatever you are!

Posted in કવિતા with tags , , on માર્ચ 21, 2020 by Asal Amdavadi

તમારું નામ/ઉપનામ : आपका नाम / उपनाम / तखल्लुस : Douglas Malloch

ઇમેઇલ એડ્ડ્રેસ : ईमेल एड्रेस : asal.amdavadi@gmail.com

તમારી રચના અહીં લખો/પોસ્ટ કરો : आपकी रचना इधर लिक्खें / सबमिट करें :

Poem by Douglas Malloch:-

If you can’t be a pine on the top of the hill
Be a scrub in the valley–but be
The best little scrub by the side of the rill;
Be a bush if you can’t be a tree.

If you can’t be a bush be a bit of the grass,
And some highway some happier make;
If you can’t be a muskie then just be a bass–
But the liveliest bass in the lake!

We can’t all be captains, we’ve got to be crew,
There’s something for all of us here.
There’s big work to do and there’s lesser to do,
And the task we must do is the near.

If you can’t be a highway then just be a trail,
If you can’t be the sun be a star;
It isn’t by size that you win or you fail–
Be the best of whatever you are!

Post your creations for free at amdavad.online!!

Posted in गज़ल, કવિતા, ગઝલ, ગુજરાતી, હાઇકુ, હાસ્ય, Gujarati, hindi, Humour, Indian on ઓક્ટોબર 19, 2019 by Asal Amdavadi

હવે તમે તમારી પોતાની કૃતિ / ગીત / ગઝલ AMDAVAD.ONLINE પર વિનામૂલ્યે આ લિન્ક પર પોસ્ટ કરી શકશો..

आप अपनी रचना, अब इस लिंक पर amdavad.online पर निःशुल्क पोस्ट कर सकते है |

Click below link to post your creations online for free on amdavad.online. http://amdavad.online/mypost/

Wings

Posted in કવિતા, English on જાન્યુઆરી 14, 2014 by Asal Amdavadi

toy

Blood
is playing jiggling notes in my heart
as i am thinking of her..

I am thinking of her as an image of lord Sun in his mighty chariot
standing tall, holding, all the reigns in his calm hand

bathing everything in a brilliant grandeur
all unperturbed and he just riding on – poor, lonesome!?

are they rays or an arrow-array – the curly hair running down to his shoulders?

Finally that kills the last of my nerve cells
shouting for wisdom of an owl
and i have no way else but to chew once again,
the peppermint memory of she glancing me

O what a strange exchange-of-looks was arranged!

 Winter 2005

અસર

Posted in કવિતા, ગઝલ, ગુજરાતી, Gujarati on નવેમ્બર 9, 2009 by Asal Amdavadi
asar1

 

યા ખુદા મહેફિલમાં ખુદની ખુદથી થૈ ગઈ છે બગાવત
હો જમાવટની અસર કે અસરની એ હો જમાવટ
બદનામ છે ખુદ ખુદાની ફૂરસદથી કંઈ ઘડવાની આદત
ત્યાં વળી શું હુ ચિલાચાલુ ને તનહાઈ ગઝલ
આપને એકાંતમા જાણે મળી લીધાંની હરકત
કે પછી પીછો પકડતી મવાલી એક બે શરત
અરે બદનામ છે ખુદ ખુદાની ફૂરસદથી કંઈ ઘડવાની આદત
ત્યાં વળી શું હુ ચિલાચાલુ ને તનહાઈ ગઝલ
દેખાવતો એવો કરે કે ખાસ કાંઈ છે નહીં
પાસ જો સરકી ગયાં તો ક્યાં ઉડી ચહેરાની રંગત
શું હશે કોઈ આથી અંગત?
યા ખુદા મહેફિલમાં ખુદની ખુદથી થૈ ગઈ છે બગાવત
હો જમાવટની અસર કે અસરની એ હો જમાવટ
બદનામ છે ખુદ ખુદાની ફૂરસદથી કંઈ ઘડવાની આદત
ત્યાં વળી શું હુ ચિલાચાલુ ને તનહાઈ ગઝલ

તો!

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita on સપ્ટેમ્બર 16, 2009 by Asal Amdavadi

Aapane1

શરીર મારું શબ્દ થઈ ફેંકાય
તીર એ ઉતરે તારી અંદર
સચવાય એનું શબ સદા યાદદાસ્તમાં

મન મારું પાણી બની વહ્યા કરે
મારી કવિતાઓની ખોવાતી-કહોવાતી છીપમાં
પાંગરે બે મોતી તારી આંખનાં

આત્મા મારો સૂર્ય થઈ ઊગી નીકળે
તારો, કોઈ હસતી રમતી સવારનો પડછાયો
તને પૂછતો રહે – હું ક્યાં?

સાથે

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita, Uncategorized with tags on એપ્રિલ 2, 2009 by Asal Amdavadi


તારી કેડ્યે કુંડળાયેલા
મીઠા મરોડ
ભલા પુછી બેઠાં કે મને
શાના છે કોડ
એનો દીધો જો સાચો
જવાબ તો તું લજ્જાઇ
બોલી ઉઠીશ કે ‘હવે છોડ!’

હરીયાળી વાતોનાં ખેતર વાવ્યાં છે
મારી આંખોએ પાંપણ પછાડે
જ્યાં સૂરજ જરી ન રંજાડે
એવાં ધુમ્મસમાં બોળેલાં ખેતર લણતી
તું તારી આંખોના એેક-એક ઉલ્લાળે
તારી આંખોના અણિયાળાં
દાતરડાં મારીતે
ઉગતી નિંદર્યુંને નહિં ભાળે

તારી સાથેની મારી રાતે વરસતાં
પાણી વિનાના કોઈ મેહ
મારી બાજુમાં રહે સૂતેલી તું
મને હળવા અડક્યાનો દઈ છેહ
તારા હળવા અડક્યાથી ભીનો
આખ્ખોએ દેહ

ઊઠતાં જોઉં તો મારાં રુંવેરુંવે
ફરે તડકાના ઝેરીલા સાપ
જાઉંજો દુરતો તુંયે રુઠે
ને વળી રોવે તો થઈ જાયે પાપ
તારા આંસુના વણઝારા ગાતાં જે ગીત તે
મારી આંખોને લખી આપ!!

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita with tags , on એપ્રિલ 2, 2009 by Asal Amdavadi

suryaast

હે ઈશ્વર્,

રોજ રાત થઈ
ઉતરી આવતું
ક્યું દર્દ
તારી છાતીમાં લઈ તું બેઠો છે?

એ કયું દર્દ
અવાજ વગર
અમને વીંટળાઈ વળે છે
અને અમે બ્હાવરા થઈ
ઘર તરફ દોટ મૂકીએ છીએ

અમને નિંદ્રાના પથે મૂકી જાય છે
એ અમારી અંતર્મુખતા છે કે તારી?!!

જે અમને અંધારાં સ્વપ્નોમાં ડુબોળે છે
એ તારા આંસુઓની ધારા
કઈ પ્રગાઢ ઊર્મિઓનું પરિણામ છે??

એ કયું દર્દ
તારી છાતીમાં લઈ તું બેઠો છે?!!

જિંદગીને..

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita, Uncategorized with tags , , , , , on એપ્રિલ 1, 2009 by Asal Amdavadi

shraddha

મારા વહી જતા ઊચ્છવાસોમા
ઉડી જતી પરીઓ
તમે ખોવાઈ ના જશો..,

અંધારી રાત્રે હું
સાવ એકલો
ચાલવા નિકળી પડયો હોઉં તો
મળી લેજો મને
રસ્તામાં આવતાં
મંદિરના માતાજીની મૂર્તિ બનીને,
આપણી આ મુલાકાત નો સાક્ષી હશે
ખુણામાં બળતો
એકમાત્ર સ્થિર
અખંડદિવો

અને હું મુંઝવાતો હોઉં એકલો
કોઈ નવા જ મિત્રનું ઘર શોધતાં
શિયાળામાં દૂરની સાવ અજાણી જગાએ
તો આવી જજો મને શોધતા
ફટફટીયાપર મૂંછાળો માણસ બનીને
પહોંચાડી જજો મને મારા દોસ્તને ત્યાં
જ્યાં મારી રાહ જોતું હોય સાંજનું વાળું
અને મગફળીના ગરમ ઢગલાપર સૂતાં
સંભળાતી તેની વાતો

તમે આવી ચડો ક્યારેક કોઈ બપોરે
ટપાલી સાથે ટપાલ બનીને
તો થોડી રાહ જોજો,
જરાજરા હાંફી રહેલા ટપાલીને હું
પાણીનું પુછીશ
અને જ્યારે એ
અજાણ્યા હોવાની ઝાંખી શરમથી
પાણીને ઊંચેથી ઝટ
ગટગટાવી રહ્યો હશે ત્યારે
તેની દાઢીએથી નીંતરીને ટપકતી હશે
મારી તમનેજ મળવાની ઉત્સુકતા
તમે પણ રાહ જોજો

ઉનાળામાં બધા સાથે
ધાબે સૂતો હોઉં ને
અચાનક જાગતાં
મારી સીધી નજર
શોધશે તમને આકાશમાં
જો ઝબકી જાઓ તમે ક્યાંક
સુરેખ સ્મિતાળો ખરતો તારો બનીને તો
ભલે આપણી નજર નહિં મળે પણ
આકાશના કોઈ અણધાર્યાં ખૂણે
તમને મળ્યાંનો આનંદ તો હશેજ
તમને મળી લીધાં નો આનંદ
મારા એકલા અટુલા વિચારનિવ્રુત્ત મનની
બહુ કિંમતી મૂડી હશે..

તમે આવતાં રહેજો રાત્રે
અડધી બીડાયેલી આંખે સૂતાં
બાળકની દાદીમાંની વાર્તાઓમાં
એ બાળકે વાર્તા દરમ્યાન પુછેલા
તેના ચહેરા જેવા નિર્દોષ રુપાળા પ્રશ્નોમાં
અને તે પ્રશ્નોના ડહાપણ ભીનાં
પોચા તર્કવાળાં, બોખા પ્રત્યુત્તરોમાં
જે સાંભળશે ખુલ્લામોંની અપલક જિજ્ઞાસા..
તમો શોષાઈને
મિંચાઈ જજો તેમાં
આખેઆખા

બા

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita, Uncategorized with tags , , , , on માર્ચ 30, 2009 by Asal Amdavadi

baa3

અહિં તહિં વિહરતી શબરી
અને એકઠાં થયેલાં મીઠાં બોરથી
ટેવાયેલું નામ
રામ રામ

પડખું ફેરવતાં
ખેંચાતી માળાના મણકાઓ
અને છાતીમાં ડૂબતાં જતાં
તારાઓનું ગ્રામ
રામ રામ

રાહ જુએ, પણ
કોની એ ના જાણે
આંખ ન માંગે આરામ

થોડાં હાઇકુ, લાઘવીના વિરલ શોખીનો માટે

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, હાઇકુ, Gujarati Poems with tags , , , on માર્ચ 29, 2009 by Asal Amdavadi

4haiku4

ચંદન ગંધ
અંધ ઘસે ને ઉગે
સૂરજ થઇ
ચિતા બળી ને

રાખ ફરવા ઊડી

હવાને સંગ..

તરસ્યું ઝાડ
આવીને મોઢા મોઢ
ઊભું રણમાં

સાવ રુઠિને
બન્ધ થયેલી આંખો
ખોજતી મને

કેટલી વાતો
ઊભરાતી આંખોમાં
ભીનાશ થઇ !

આંસુના સરનામાં તો ના પૂછો, સવાલ થઈને!!

આકર્ષણ

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita with tags , , , , , , on માર્ચ 29, 2009 by Asal Amdavadi

sns1

હું તને પામી રહ્યો છું
તારા વિસ્તારનું
એક અન્ત્યબિંદુ થઈ

તારા સૂરોને
મન આશ્લેષમાં લઈ
વહાલ કરતું રહે છે
તે છતાં
તને શોધું છું હું
છાને છપને,
અંદરના મૌનમાં
તારું સઘળું સંગીત્
શાંત થયા પછી

તારી પગરજની ગંધ
મિશ્ર થયા પછી
ગુલાબની પાંદડીનું જેમ ગૌરવ વધે છે તેમ
પાર્થિવ સંઘર્ષોમા વધી રહ્યું છે
મારું આત્મગૌરવ

તારાથી ઘણેજ દૂર એવો હું
દોડી રહ્યો છું પળેપળે
ફેલાએલી બાંહો લઇને
તારી તરફ
કોણ જાણે કેટલીય ટેકરીઓ,
ખીણો ને આકાશ વિસ્તરેલાં છે
મારી ને તારી વચ્ચે
છતાં પણ એકજ વાત મનમાં કે
હું દોડી રહ્યો છું
બસ તારી તરફ

મંથન

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita with tags , , , , on માર્ચ 28, 2009 by Asal Amdavadi

manthan1

મન નાચતું
ખાટી છાશ જેવું ઘમ્મરઘમ

ઉછળતું સફે્દ ઉત્સાહી છોળોમાં
છીણાઈ પાછું પડતું
અનેક નીતરતી બુંદોમાં

અંદર મથતું પોત પકડવા
‘ક્યાં છે માખણ?’
પૂછતું ફરતું
સફેદી અવાક સૌ કણકણને
મુંઝાતું અનુત્તરોમાં

ખટાશ – હસી લઈ અવહેલે
આડશ થઈ સમયને ઠેલે
છતાં મગ્ન એ
વિરલ લયે ખળખળી
ધસે અંદર એ
વળી વળી ને
ઢંઢોળે આખી જાત,
પામવા
એક વિરંગી અંધારા નો અર્ક
સ્વભાવે હોવાનો એક તર્ક

ત્યાંજ હજી છોળાયેલું, થઇ ફીણ ફરે, ઉપરે;
મનના મંથનનું હળવું એક, તાત્પર્ય તરવરે..

મારું જૂનું ઘર

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita with tags , , , on માર્ચ 27, 2009 by Asal Amdavadi

home1

મારૂં જૂનું ઘર

મારે જવુંતું ખૂંદવા ડૂંગરા હતો અફર્,
આવી ગયું રસ્તામાં પણ મારૂંજ જૂનું ઘર
મનમાં તરંગો જાણે મે સંઘ્યૂં કોઈ અત્તર
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

જેની દિવાલો મારા બચપણથી તરબતર
જેની સિઢીમાં મારા વર્ષોની ચઢઊતર
ડર જ્યાં હજી અજાણ્યા બાવાનો કારગર
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

હજુ યાદ છે કે રમતા ફૂટી ગયો જો કાચ
ડોશી પેલી ગાળો મંહિ સહૂની કરે કબર
એ કયાં હશે આજે એનો કોઈ નથી ઉત્તર
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

દફ્તર મુકી બાજુએ કેવી રમતાં’તા બાજી
કરતું કોઇ અંચઈ તેને ચુંટલીઓના નસ્તર
પણ થઈ જતું ત્યારે બધું થોડાકમાં સરભર,
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

નાજુક પેલી જાંબુડી તેને પાતળું આજે થડ
ઠળિયો મેં વાવ્યોતો એ કયા જાંબુની અંદર
વિજ્ઞાનમાં હશે શં કોઇ વ્યાજબી ઉત્તર??
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

હશે એ ગાય ક્યાં જે આવતી’તી બારીની પાસે
ને બેસી ચાવતી મારો સમય આ ઓટલા ની ઉપર
તેનાં બે શિંગડે જામ્યા હશે મારા સમયના થર!
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જૂનું ઘર!

મારી ખોવાઈ છે ચીજો ઘણી આ ઘર ની આસપાસ
અહિં ખોવાયા આનંદો ઘણા મિત્રોથી જે સભર
હું તો ઊમટીજ પડવાનો ભલે જાતો જુદે નગર
આવી ગયું રસ્તામાં જો મારુંજ જુનું ઘર

પગરવ

Posted in કવિતા, ગુજરાતી, Gujarati, Gujarati Poems, kavita with tags , , , on માર્ચ 27, 2009 by Asal Amdavadi

 

GG

પગરવ

કાગળ પર પેન એક
ધસમસતી જાય
કંઈક રસ્તા ઊઘડે અને
કંઈક બન્ધ થાય

રસ્તાઓ રસ્તાઓ
ડુંગરા ચોપાસ
કંઈક નદીઓ કૂદે
કંઈક સાવ સૂઈ જાય

સૂતા રસ્તાઓ પર
ચાલવાના શોખ
મને મ્હાલવાના શોખ
જયાં પગરવ ખોવાય

પગરવ ખોવાય કોઈ
વનરાજીમાં
જ્યાં વણખેડી કેડી પર
પગરવ વવાય

વણખેડી કેડી પર
અંધારુ આપઘાતી
પડછાયા થઈેને
ઊંચેથી પછડાય

પછડાયા પડછાયા
સળવળ સળવળ
મરતા પહેલાનું
થોડું જીવી જાય

સળવળતાં સાપો
પડછાયા બાથ ભરી
સ્વર્ગની દીશામાં
ધીમે ચઢતાં જાય

વ્રુક્ષોની ટોચ પર
સાપોની બાથમાંના
પડછાયા સૂરજ
બટકે બટકે ખાય

“પડછાયાઓનો રે
મોક્ષ ના થાય..!”
વાવેલો પગરવ
ધીમુ એ રડી જાય.

%d bloggers like this: